Dziecko jako część systemu rodzinnego, Dziecko funkcjonuje w sieci relacji rodzinnych, a jego zachowanie jest powiązane z dynamiką emocjonalną, komunikacją i strukturą całej rodziny., System rodzinny, Dynamiczny układ wzajemnych relacji, ról, granic i wzorców komunikacji między członkami rodziny., Myślenie systemowe w diagnozie, Podejście zakładające, że objawy dziecka należy rozumieć w kontekście funkcjonowania całej rodziny, a nie wyłącznie cech jednostki., Funkcja komunikacyjna objawu, Rola objawu dziecka jako sygnału napięć, konfliktów lub nierozwiązanych problemów w systemie rodzinnym., „Objaw dziecka jest objawem rodziny”, Teza systemowa mówiąca, że trudności dziecka odzwierciedlają problemy całego systemu rodzinnego., Fazy rozwoju rodziny, Kolejne etapy życia rodziny, w których zmieniają się zadania rozwojowe, role i granice między jej członkami., Faza tworzenia związku (para bez dzieci), Etap budowania bliskości, wspólnych wartości i wzorców komunikacji między partnerami., Faza narodzin dziecka, Etap reorganizacji systemu rodzinnego, przejście z diady w triadę oraz zmiana ról i granic., Faza rodziny z małym dzieckiem, Okres stabilizacji systemu oraz kształtowania zasad, norm i stylu wychowania., Faza rodziny z dzieckiem w wieku szkolnym, Etap otwarcia systemu rodzinnego na środowisko zewnętrzne, zwłaszcza szkołę i rówieśników., Faza adolescencji, Okres, w którym rodzina musi dostosować się do rosnącej autonomii dziecka i zredefiniować role oraz granice., Faza usamodzielniania się dzieci, Etap akceptacji odejścia dzieci z systemu rodzinnego i tworzenia relacji dorosły–dorosły., Kryzys rozwojowy rodziny, Moment przejścia między fazami rozwoju rodziny, który wiąże się ze zwiększonym napięciem i ryzykiem trudności adaptacyjnych., Struktura rodziny, Sposób organizacji relacji, ról i hierarchii w systemie rodzinnym., Komunikacja rodzinna, Wzorce przekazywania informacji i emocji w rodzinie, obejmujące otwartość, jasność i sposób rozwiązywania konfliktów., Granice w systemie rodzinnym, Zasady regulujące bliskość, dystans i role między poszczególnymi subsystemami rodziny., Granice sztywne, Granice prowadzące do izolacji emocjonalnej i ograniczonego kontaktu między członkami rodziny., Granice rozmyte, Granice powodujące chaos emocjonalny, brak jasnych ról i nadmierne uwikłanie emocjonalne., Subsystemy rodzinne, Podsystemy w rodzinie, np. rodzice–rodzice, rodzice–dzieci, rodzeństwo., Parentyfikacja, Odwrócenie ról, w którym dziecko przejmuje odpowiedzialność emocjonalną lub opiekuńczą wobec rodzica., Koalicja wychowawcza, Spójna współpraca rodziców w zakresie wychowania i stawiania granic., Koalicje patologiczne, Sojusze w rodzinie, np. rodzic–dziecko przeciwko drugiemu rodzicowi, zaburzające równowagę systemu., Role rodzinne dzieci, Powtarzalne role przyjmowane przez dzieci w systemie rodzinnym, np. „bohater”, „kozioł ofiarny”, „maskotka”., Styl przywiązania, Wzorzec relacji emocjonalnej ukształtowany we wczesnym dzieciństwie, wpływający na regulację emocji i relacje interpersonalne., Bezpieczny styl przywiązania, Styl sprzyjający zaufaniu, otwartości emocjonalnej i elastycznym relacjom., Lękowy styl przywiązania, Styl charakteryzujący się nadmiernym poszukiwaniem bliskości i lękiem przed odrzuceniem., Unikowy styl przywiązania, Styl cechujący się dystansem emocjonalnym i unikaniem bliskości., Regulacja emocji w rodzinie, Sposób, w jaki rodzina reaguje na emocje dziecka: przyjmowanie, bagatelizowanie lub eskalowanie., Externalizacja problemów, Wyrażanie trudności emocjonalnych poprzez zachowania zewnętrzne, np. agresję, impulsywność, bunt., Internalizacja problemów, Kierowanie trudności emocjonalnych do wewnątrz, np. wycofanie, smutek, nadmierna odpowiedzialność..

cw2

per en/la
Imprimir
Incrustar

Tauler de classificació

Estil visual

Opcions

Canvia de fonament

)
Restaurar desada automàtica: ?