Elle était là, immobile sur son lit, la petite phrase bien connue, trop connue : Je t'aime. Trois mots maigres et pâles, si pâles. Les sept lettres ressortaient à peine sur la blancheur des draps. Il me sembla qu'elle nous souriait, la petite phrase. Il me sembla qu'elle nous parlait :, Je suis un peu fatiguée. Il paraît que j'ai trop travaillé. Il faut que je me repose., Allons, allons. Je t'aime, lui répondit Monsieur Henri, je te connais. Depuis le temps que tu existes. Tu es solide. Quelques jours de repos et tu seras sur pied., Monsieur Henri était aussi bouleversé que moi.

tekst

από
Εκτύπωση
Ενσωμάτωση

Κατάταξη

Αυτήν τη στιγμή εργαζόμαστε για τη βελτίωση της λειτουργικότητας του Leaderboard. Παρακαλώ βοηθήστε μας προσφέροντας τα σχόλιά σας.

Δώστε σχόλια

Οπτικό στυλ

Επιλογές

Αυτήν τη στιγμή εργαζόμαστε για τη βελτίωση των ρυθμίσεων δραστηριότητας. Βοηθήστε μας προσφέροντας τα σχόλιά σας.

Δώστε σχόλια

Αλλαγή προτύπου

Επαναφορά αυτόματα αποθηκευμένου: ;