Psychologia kliniczna dzieci i młodzieży, Dziedzina psychologii zajmująca się rozpoznawaniem, rozumieniem, diagnozowaniem i wspieraniem trudności emocjonalnych, poznawczych i społecznych dzieci i młodzieży, z uwzględnieniem kontekstu rozwojowego i środowiskowego., Norma rozwojowa, Zakres zachowań i reakcji emocjonalnych typowych dla danego wieku i etapu rozwoju, które nie powodują trwałego cierpienia ani istotnych ograniczeń w funkcjonowaniu dziecka., Zaburzenie psychiczne u dziecka, Utrwalony w czasie wzorzec zachowania lub przeżywania, który powoduje cierpienie dziecka lub jego otoczenia, ogranicza codzienne funkcjonowanie i nie mieści się w granicach normy rozwojowej., Kryteria klinicznej oceny zachowania, Czas trwania objawów, ich nasilenie, wpływ na funkcjonowanie oraz zgodność (lub brak) z normą rozwojową., Poziom biologiczny funkcjonowania, Obszar obejmujący uwarunkowania fizjologiczne i temperamentalne dziecka, takie jak dojrzewanie układu nerwowego, poziom pobudliwości, wrażliwość sensoryczna oraz rytm snu i czuwania., Poziom poznawczy funkcjonowania, Obszar dotyczący rozwoju procesów poznawczych, w tym uwagi, pamięci, myślenia oraz rozumienia sytuacji społecznych., Poziom emocjonalny funkcjonowania, Sposób przeżywania, wyrażania i regulowania emocji przez dziecko., Poziom społeczny funkcjonowania, Jakość relacji dziecka z rodziną, rówieśnikami oraz dorosłymi, a także jego funkcjonowanie w grupach społecznych., Kontekst rodzinny, Całość warunków emocjonalnych, relacyjnych i wychowawczych w rodzinie, które stanowią podstawowe tło rozwoju psychicznego dziecka., Kontekst szkolny, Środowisko edukacyjne dziecka obejmujące relacje z nauczycielami, atmosferę klasy, wsparcie rówieśnicze oraz reakcje szkoły na trudności dziecka., Odporność psychiczna (resilience), Zdolność dziecka do utrzymania względnej równowagi emocjonalnej i adaptacyjnego funkcjonowania mimo stresu, trudnych doświadczeń lub przeciwności., Czynniki chroniące, Warunki i zasoby, które wspierają zdrowy rozwój dziecka i zmniejszają ryzyko zaburzeń, np. bezpieczna więź z dorosłym, wsparcie emocjonalne, poczucie kompetencji., Czynniki ryzyka, Warunki zwiększające prawdopodobieństwo wystąpienia trudności emocjonalnych lub zaburzeń, takie jak przewlekły stres, konflikty rodzinne, brak wsparcia czy deprywacja emocjonalna., Wieloaspektowa diagnoza dziecka, Proces oceny uwzględniający jednocześnie biologiczne, poznawcze, emocjonalne i społeczne aspekty funkcjonowania dziecka oraz jego środowisko rodzinne i szkolne., Rola psychologa klinicznego w pracy z rodziną, Analiza funkcji objawu dziecka, wzorców relacyjnych i wspieranie rodziny w rozwijaniu zdrowszych sposobów komunikacji i regulacji emocji., Zaburzenia adaptacyjne vs ADHD – kluczowa różnica, Zaburzenia adaptacyjne mają nagły początek i są zależne od kontekstu, ADHD jest trwałe i niezależne od sytuacji., Dynamika czasowa zaburzeń adaptacyjnych, → Stresor → reakcja emocjonalna → trudności adaptacyjne → stopniowa poprawa przy wsparciu., Ryzyko błędu diagnostycznego, Mylenie zaburzeń adaptacyjnych z ADHD lub nadrozpoznawanie zaburzeń nastroju u dziewczynek z nierozpoznanym ADHD.

Cw.1

by
Print
Embed

Leaderboard

Visual style

Options

Switch template

Continue editing: ?