Dziecko jako część systemu rodzinnego, Dziecko funkcjonuje w sieci relacji rodzinnych, a jego zachowanie jest powiązane z dynamiką emocjonalną, komunikacją i strukturą całej rodziny., System rodzinny, Dynamiczny układ wzajemnych relacji, ról, granic i wzorców komunikacji między członkami rodziny., Myślenie systemowe w diagnozie, Podejście zakładające, że objawy dziecka należy rozumieć w kontekście funkcjonowania całej rodziny, a nie wyłącznie cech jednostki., Funkcja komunikacyjna objawu, Rola objawu dziecka jako sygnału napięć, konfliktów lub nierozwiązanych problemów w systemie rodzinnym., „Objaw dziecka jest objawem rodziny”, Teza systemowa mówiąca, że trudności dziecka odzwierciedlają problemy całego systemu rodzinnego., Fazy rozwoju rodziny, Kolejne etapy życia rodziny, w których zmieniają się zadania rozwojowe, role i granice między jej członkami., Faza tworzenia związku (para bez dzieci), Etap budowania bliskości, wspólnych wartości i wzorców komunikacji między partnerami., Faza narodzin dziecka, Etap reorganizacji systemu rodzinnego, przejście z diady w triadę oraz zmiana ról i granic., Faza rodziny z małym dzieckiem, Okres stabilizacji systemu oraz kształtowania zasad, norm i stylu wychowania., Faza rodziny z dzieckiem w wieku szkolnym, Etap otwarcia systemu rodzinnego na środowisko zewnętrzne, zwłaszcza szkołę i rówieśników., Faza adolescencji, Okres, w którym rodzina musi dostosować się do rosnącej autonomii dziecka i zredefiniować role oraz granice., Faza usamodzielniania się dzieci, Etap akceptacji odejścia dzieci z systemu rodzinnego i tworzenia relacji dorosły–dorosły., Kryzys rozwojowy rodziny, Moment przejścia między fazami rozwoju rodziny, który wiąże się ze zwiększonym napięciem i ryzykiem trudności adaptacyjnych., Struktura rodziny, Sposób organizacji relacji, ról i hierarchii w systemie rodzinnym., Komunikacja rodzinna, Wzorce przekazywania informacji i emocji w rodzinie, obejmujące otwartość, jasność i sposób rozwiązywania konfliktów., Granice w systemie rodzinnym, Zasady regulujące bliskość, dystans i role między poszczególnymi subsystemami rodziny., Granice sztywne, Granice prowadzące do izolacji emocjonalnej i ograniczonego kontaktu między członkami rodziny., Granice rozmyte, Granice powodujące chaos emocjonalny, brak jasnych ról i nadmierne uwikłanie emocjonalne., Subsystemy rodzinne, Podsystemy w rodzinie, np. rodzice–rodzice, rodzice–dzieci, rodzeństwo., Parentyfikacja, Odwrócenie ról, w którym dziecko przejmuje odpowiedzialność emocjonalną lub opiekuńczą wobec rodzica., Koalicja wychowawcza, Spójna współpraca rodziców w zakresie wychowania i stawiania granic., Koalicje patologiczne, Sojusze w rodzinie, np. rodzic–dziecko przeciwko drugiemu rodzicowi, zaburzające równowagę systemu., Role rodzinne dzieci, Powtarzalne role przyjmowane przez dzieci w systemie rodzinnym, np. „bohater”, „kozioł ofiarny”, „maskotka”., Styl przywiązania, Wzorzec relacji emocjonalnej ukształtowany we wczesnym dzieciństwie, wpływający na regulację emocji i relacje interpersonalne., Bezpieczny styl przywiązania, Styl sprzyjający zaufaniu, otwartości emocjonalnej i elastycznym relacjom., Lękowy styl przywiązania, Styl charakteryzujący się nadmiernym poszukiwaniem bliskości i lękiem przed odrzuceniem., Unikowy styl przywiązania, Styl cechujący się dystansem emocjonalnym i unikaniem bliskości., Regulacja emocji w rodzinie, Sposób, w jaki rodzina reaguje na emocje dziecka: przyjmowanie, bagatelizowanie lub eskalowanie., Externalizacja problemów, Wyrażanie trudności emocjonalnych poprzez zachowania zewnętrzne, np. agresję, impulsywność, bunt., Internalizacja problemów, Kierowanie trudności emocjonalnych do wewnątrz, np. wycofanie, smutek, nadmierna odpowiedzialność..

cw2

by
Print
Embed

Leaderboard

Visual style

Options

Switch template

)
Continue editing: ?